AceOfSpades

Κι έκαμε ο καιρός μια γούβα γιομάτη σύννεφα
για να έχουν τα χελιδόνια να πίνουνε ουρανό
κι όταν στη γης πληγωμένα απ' τα βέλη του καλοκαιριού.

Το δόντι της θάλασσας , κοριτσάκι μου
και συ σπαθοχελίδονο , πολέμα
μη σου δαγκάνει τα φτερά και σου μηνύσει ταξίδια σε θέρμες.
Είν' ο παράδεισος κάτι που δε χωράει στα στόματα
-κείνων που .. Κι ας δίνουν θεόρατα φιλιά,
μόνε στων φοβισμένων ποιητάδων τα γκριζωπά λημέρια.

Πίσω απ' το χνώτο φωλιάζει ελπίδα ανέσπερη
διώκει μια σαλαμάντρα της φωτιάς και τα σκούρα κοτσύφια.
Τι είμαι άσχημος σεισμός να μετακενώ ονείρατα γραμμένα στο πόδι .
Τα σκόρπια άχυρα κοριτσάκι μου , τα στοιβάζω μ' αλύχτισμα βάγιας
και στις ταζέρες θα φυλάσσω τα εικονίσματα ενός Κιχώτη,
τις πικρομύριστες αργίες, μη λάθος σε ορμηνέψουν.


Όμως στα μάτια σου έχεις τ' αγρίμια ξενύχωτα
και μου χιμούνε σα λεύτερα που νιώθουν.
Με τον καημό του Γιούδα κρεμιέμαι απ' το παραθύρι
να πιω το νεύμα των μαλλιών σου ως ανεμίζουνε
πιο πάνου απ' του σακάτη βασιλικού που αργοσβήει στη γλάστρα
την πιο περίφημη κορυφή, την πιο χλωρή του φύτρα..


Εμείς παλιά, κάτι καπνισμένα λόγια τραγουδούσαμε.
Σμάρια ήλιων τις ώρες της βροχής που καρτερούσαν στις σκιές.
Εμείς τώρα έχουμε γυμνά τα πρόσωπα.
διόλου δεν μπορούμε να κρύψουμε το σχήμα του φόβου
κοριτσάκι μου
τ' αλώνια είναι κατάφορτα από αινίγματα
τα πέλαγα γιομάτα νησιά , ξέχωρα απ τα γραφτά των πορτολάνων.



Πιες χελιδόνι μου εσύ απ' το καθάριο μόνο,
τώρα που η φωτιά για εμέ λιγόστεψε,
τις δώδεκα τελευταίες σταγόνες του κόσμου.



{Α}

Από kiladiotis @ Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009 6:32 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Παράδεισος ήταν μια τρώγλη -
όλοι κι όλοι , δυο γερασμένοι άγγελοι..
Νύχτα επάνω από ελενίτ
και ένα άχρηστο μπουρί την τρυπά -
σε μια στόφα καταλήγει. Να καίει ξύλα μηλιάς.

Παράδεισος ήταν μια τρώγλη.
Μια εταζέρα που έχει στην κοιλιά της κάτι λουκούμια Συριανά:
Θα σε φιλέψουν μόνο αυτό κι ένα καφέ με προκογαρίφαλα, καβουρντισμένο...
Ένα μπαουλοντίβανο που μυρίζει ακόμη άνοιξη,
δυο γερασμένοι άγγελοι...

Σε ένα καρφί, ένα κασκέτο ναυτικό.
Σ'; ένα καρφί μια εκρού ζακέτα.
Σ'; ένα τραπέζι μια φρουτιέρα με τέσσερα -; πέντε πορτοκάλια
Μια τηλεόραση Urania , ασπρόμαυρη , κάπου..

Πράσινος μουσαμάς αντί για χλόη ή για χαλί ...
Ένας καθρέφτης με σύνεργα κεντήματος σ'; ένα κρεμάμενο καρφιτσωτό.
Ένα κεντημένο σεμιεδάκι ';Καλημέρα';'; στον τοίχο
Φωτογραφίες , πολλές φωτογραφίες από μια Kodak, χύμα στο συρτάρι του τραπεζιού

Παράδεισος ήταν μια τρώγλη
Έχει θολά τα τζάμια και στην πόρτα δε φυλάει κανείς
Ξεμαντάλωτη , μόνο κάτι λωρίδες πλαστικές ν'; αποδιώχνει τις μύγες
Δυο γερασμένοι άγγελοι
Μια μερίδα κοτόπουλο λεμονάτο, σκεπασμένη με αλουμινόχαρτο

Ένα ζευγάρι σαγιονάρες κάτω απ'; το κρεβάτι, δίπλα σε ένα παραγάδι
Ένα ζευγάρι πασούμια ακούραστα
Μια λάμπα γυμνή και ένα πεταλουδάκι αιχμάλωτο της
Ένα τσιγάρο ';22';'; σ'; ένα τασάκι να επιζεί , έστω κι έτσι
Ένα ραδιάκι γιαπωνέζικο να σπαταλάει τραγούδια γιομάτα παράσιτα

Παράδεισος ήταν μια τρώγλη
Οκτώ καρέκλες ξύλινες
Ένα μαχαίρι και μια πέτρα , μαύρο ακόνι στο λαβομάνο
Ένας μικρός βασιλικός εκτελών χρέη αποσμητικού στην κόκκινη γλαστρούλα
δυο γερασμένοι άγγελοι

Πορτοκαλί φλοκάτη , ένα σερβάν φίσκα στα ρούχα
Σα βρέχει , γιομίζει νερά το πάτωμα και τα μαζεύουν με τη μάπα
Σαν έρχεται σπηλιάδα το πατζούρι ξεχαρβαλώνεται απ΄τα χτυπήματα του αέρη
Σα πιάνει και λιοπύρι .. Ου ! Τότε είναι χειρότερα



Παράδεισος ήταν μια τρώγλη
Αν αρρωστήσεις θα σου ρίξουν λίγο λαδάκι στο αυτί
Καμιά δροσερή φανέλα στον πυρετό και Vix
Με πράσινο σαπούνι αν στραμπουλίξεις
Για το λαιμό φασκόμηλο και μέλι

Παράδεισος ήταν μια τρώγλη
Αν αρρωστήσεις θα σου πουν ένα παραμυθάκι
Δροσερό φιλί στον πυρετό και αγκαλιά
Θα πετάξουν ό,τι κρατάνε και θα σε έχουν στα χέρια αν χτυπήσεις
Για την καρδιά , αν πονέσει , θα πονέσουνε διπλά και τρίδιπλα κι αυτό είναι κάτι


Μια τρώγλη είναι ο παράδεισος
Ένα μαχαίρι και μια πέτρα , μαύρο ακόνι στο λαβομάνο
Ένας μικρός βασιλικός στην κόκκινη γλαστρούλα
Ένας γερασμένος άγγελος
Επτά καρέκλες ξύλινες


Μα όταν οι καρέκλες λιγοστέψουν σε ακόμη μία
kι όταν σκουριάσει το μαχαίρι κι ο βασιλικός μαραθεί
(γιατί θα γίνουν όλα αυτά)
ένα παλάτι θα είναι πια ο παράδεισος.
Ένα παλάτι θα με καρτεράει στα σύννεφα
δυο άγγελοι νεότατοι μες τους πολλούς..

...
Άλλωστε, πάντα ήτανε, έτσι δεν είναι ;



{Α}

Από kiladiotis @ Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008 9:40 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Είπες εξέγερση και δήλωσα απών

Χώθηκα κάτω από τον ίσκιο ενός φλιτζανιού με καφέ

Κι όπως έφευγες με το πολύτιμο αγέρι, σε ξεπροβόδισα

Στο λιμάνι όπου κοιμάσαι κάθε δείλι, το σύννεφο μου δε σε φτάνει

Αυστηρός ήλιος το ξεθωριάζει με κόκκινο κλάμα

Ρολόι

Το ρολόι έχει από τότε δώδεκα  τραύματα

Καθώς ο λεπτοδείκτης γυρνάει επίμονα

Πονάει ώρες

Καθιστός το κοιτάζω από τα απέναντι

Και με μία φωτογραφία μαντηλάκι σε περισώνω.

Λυγίζω όπως τα μεσημέρια  επάνω στο χώμα

Το βιβλίο μερικές φορές σου στέκεται άξιος αντίπαλος

Μα είναι κάτι στιγμές όπου  τείνω το χέρι και σταματώ το ρολόι

Δειλός με φόντο την πόρτα

έχω τα μάτια μου γι' αντικλείδια μα δεν αρκεί

Σήμερα μια σκιά έπεσε από το ράφι

Ωραίος θάνατος

Οδυνηρά κρυστάλλινη έσπασε σε μικρά τριαντάφυλλα

Και οι  ήχοι που συνήθως στέκονται  θεατές επέστρεψαν

Βγήκαν παλμός με κυκλωτικό φτερούγισμα

Γεράκια θρύψαλα γράπωσαν αυτά τα εκνευριστικά Τικ-τακ ,  Τικ-τακ

Είπαν εξέγερση

Από τους κάλυκες της σκόνης των δρόμων φύτρωσαν υδρατμοί

Είπαν εξέγερση

Στο κουφάρι ενός καθρέφτη έσκυψε εκείνο το χαμόγελο

{Α}

Από kiladiotis @ Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008 9:26 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Από kiladiotis @ Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2007 2:20 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Κόκκινος ήλιος κίνησε στη θάλασσα να πλύνει

Τα σκονισμένα ρούχα του και τα πυκνά μαλλιά του

Η θάλασσα λευκό νερό του βάζει στο κοφίνι

Γοργόνες μη φιλήσουνε το φως στα δάχτυλά του

Το περιστέρι κούρνιασε , έπαψε το αηδόνι

Να τραγουδάει  τα πράσινα , και όλα τα γαλάζια

Κι ο άγγελος ξεκίνησε να πλάθει στο αμόνι

Άστρα λαμπρά γαρύφαλλα στης νύχτας τα περβάζια

Κοιμήσου να 'ρθουν μυρουδιές γαρύφαλλου κι ανέμου

Και το τραγούδι του αηδονιού μικρέ και ακριβέ μου

Να φτιάξει η θάλασσα γιαλό και όνειρα η γοργόνα

Κι εγώ να φτιάξω προσευχή να σε φυλάει στα χρόνια

Κοιμήσου πάνω στο φτερό και πάνω στο βαμβάκι

Πάνω στο χρυσομάλαμα , μικρό μου λουλουδάκι

Και ΄γω θα στέκω σα δεντρί στα χέρια μου να πλέξεις

Κούνια αργυρή στον ύπνο σου για να 'ρθεις και να παίξεις

Φεγγάρι τώρα κύλησε κι η στράτα του ασήμι

Που το μαζεύουν ξωτικά κι όλο το κοσκινίζουν

Που το χαζεύουν πειρατές στου καραβιού την πρύμη

Κι οι πρίγκιπες  στις όμορφες  για μια ματιά δωρίζουν

Η γάτα και η μέλισσα μάλωναν με τα χέρια

Σύννεφο ήταν το κεντρί και μια αστραπή το νύχι

Μια κόρη βγήκε στη βροχή ν' απλώσει μεσημέρια

Και νεραϊδοπουκάμισα σε μιας αυλής τα τείχη

Κοιμήσου να 'ρθουν όνειρα γεμάτα με το μέλι

Από τη φεγγαρόλουστη της νύχτας την κυψέλη

Να φέρει η γάτα ένα φιλί κι ένα απαλό της χάδι

Ελαφριά  για να πατείς , αν βρεις μπροστά σκοτάδι

Κοιμήσου πάνω στο φτερό και πάνω στο βαμβάκι

Πάνω στο χρυσομάλαμα , μικρό μου λουλουδάκι 

Και ΄γω θα στέκω σα δεντρί στα χέρια μου να πλέξεις

Κούνια αργυρή στον ύπνο σου για να 'ρθεις και να παίξεις

{Α}

Από kiladiotis @ Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007 11:00 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Υποσχέσου μου φως

σπινθήρα ελάχιστο

στη νοερή μου άβυσσο να δω

να μπορώ να βλέπω

τα  επιπλέον κογχύλια.

Ο πανικός της αγάπης..  Ιδού :

Σκελεθρωμένα  τα πλοία σου , πάνε

ακολουθίες για το Μισίρι, για  την Καλκούτα ...

Πρησμένη η κοιλιά μιας πυξίδας -

γεννάς και τίκτει ταξίδια , με μπάρκα τρικάταρτα ,

 θρησκείες αφροκάμωτες '

κι ο κάβος σα πεθαμένο εικόνισμα

μ' αναφτό κερί ένα βρεγμένο φάρο στα  πιο δίπλα...

Τα σημάδια του Βέγα ακολουθώ

και μπαίνω στης Χαρύβδης το κατόπι

ατρόμαχτος θα βρω αλήθειες πεταμένες στη ρότα σου

Προσεχτικά που τις μαζεύω και παίζω !

...Σαν τα παιδιά που κάποτε ήμασταν

κι ας είν' λεπίδες  ηλεκτρικές τώρα

που κρατημένες στο ζερβό

της καταιγίδας , σαν ολόρθη ως έχεις , στεμμένη κόρη.

Κόρη ματιών που διαστέλλονται

του ήλιου εμπρός,  του κτήνους , που γλυκόθυμα  ξανοίγει πρωινά

από δαύτα  μου 'χες τάξει ένα , θυμάσαι ?

...

Στα ψέματα  υποσχέσου μου ξανά

να δω έστω ένα πρώτο φως

τυλιγμένος θανάσιμα στων μαλλιών σου τ' αρχιπέλαγος

κ' από σεντόνια συμπληγάδες

ίσως οι ώρες να μην περνούν..

Μα να συνθλίβονται...

{Α}

Από kiladiotis @ Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007 10:07 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Στην ίσια γη μας δεν πηγαίνουν εκδρομές.

Οι βράχοι λείπουν , βουνά δεν οσμιστήκαμε.

Δέντρα  δεν έθρεψε ποτέ ο αφαλός της άνοιξης.

Τεχνίτης άνεμος ποτέ δεν σμίλεψε ,

την ίσια γη μας..

Στην ίσια γη μας δε βραδυάζει

Της νύχτας τον επίδεσμο για τις ημέρας την πληγή

3-         δεν μας ελέησαν '

κάποτε,  μας φέρανε ένα σκοτάδι τεχνητό -

(όλοι γοητευτήκαμε για λίγο)

 κι ίσως αυτό να είναι μια καθωσπρέπει εξήγηση..

Στην ίσια γη μας , αγρίμι δεν θα βρεις.

Όλα τα έχουμε ημερέψει ' κι αυτά εμάς με τη σειρά τους.

Οι ομιλίες μας είναι ήρεμες και πράες.

Που να 'βρεις τη φωτιά στην ίσια γη μας..

Το αίμα έχει παγώσει εκεί που άλλοτε μαλώναμε για ό,τι θες.

Το σπέρμα έχει παγώσει μέσα στους αδένες μας.

Και δεν υπάρχει ανάγκη πια το Σκίρτημα, να κλαίμε ευτυχώς..

Στην ίσια γη μας δεν υπάρχουν ούτε μάγοι ούτε τσιγγάνες.

Τους διώξαμε όλους.

Τα παραμύθια απαγορεύονται στην ίσια γη μας.

Γιατί ήταν θύελλες.

Κι εμείς τις θύελλες δεν τις θέλουμε εδώ..

Στην ίσια γη μας υπάρχει μόνο ένας δρόμος κεντρικός.

Εκεί πηγαίνουν οι γέροντες σα νιώθουν το θάνατο

και πεθαίνουν.

Εκεί πηγαίνουν τα παιδιά σα νιώθουν το παιχνίδι

και γίνονται μεγάλοι.

Στην ίσια γη μας δεν υπάρχουνε παιχνίδια.

Τα σπίτια μας είν' όμορφα στην ίσια γη μας.

Κι εμείς  και οι γυναίκες μας

όλοι καλλίφωνοι , γενναίοι και θαυμαστοί

είμαστε ίδιοι όλοι . Ποιος να μας πει το διάφορο ?

Μέτρο δεν έχουμε , ίσως να είμαστε όλοι θλιβεροί

και οι ψυχές μας μαύρες μα , ποιος νοιάζεται , είμαστε όλοι ίδιοι...

Και είμαστε κλειστά για τους ξένους

Στην ίσια γη μας φοβούμαστε τη μουσική,

έχουμε (όλοι) φυλακτά να μας προστατεύουν από δαύτη !

Δεν είναι όμως ότι την ίδια τη μουσική φοβούμαστε περισσότερο

παρά τα ταξίδια που κάνει μακριά από την ίσια γη μας.

Γιατί φτερούγες δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κανείς από εμάς..

Κι αν μάθει κάποιος να πετά ?

Η ίσια γη μας θα ερημώσει τότε..

Στην ίσια γη μας , αρρώστιες δεν υπάρχουν.

Είμαστε όλοι πλούσιοι , είμαστε όλοι πατρίκιοι και βασιλείς.

Μα δε θα γίνουμε ποτές τίποτε παραπάνω.

Και ο Θεός , είναι απλά μια περιττή πολυτέλεια...

Στην ίσια γη μας , συνέχεια σχεδιάζουμε τον πόλεμο.

Να τον'ε  κάνουμε κάπου , μα πάντα καταλήγουμε εδώ.

Εδώ ότι πρέπει να γίνει.

Μα ο πόλεμος δε γίνεται ποτέ εδώ ,

κανείς δε καταδέχεται να είναι αντίπαλός μας...

Κανείς δεν μας φοβάται αρκετά για να μας πολεμήσει.

Είμαστε βλέπεις (όλοι ?) νεκροί από χρόνια

που απλά ζωντανές σάρκες φοριούνται

κι σκιές τους είναι μακριές  μακριές ' το μόνο που σαλεύει

Στην ίσια γη όπου πάραυτα λατρεύουμε .Οι δειλοί..

{Α}

Από kiladiotis @ Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007 5:42 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Φλογάνθισε στα μάτια του ήλιου

Κηλίδες , πόρπες λεοντής πανώριας

Μυστικής πανοπλίας υπεροχή

Πανί !

Πανί που είν` η θάλασσα Αρλεκίνε

Κι εσύ χαρίζεις ανάσες , στα αλογοκύματα

Μια τρίχα κλέβεις απ`την άρμυ

Μια τρίχα απ`την χαίτη των κυμάτων την ξέπλεκη

Τραχύ που είν` το πρώταστρο , στο νωτισμένο πέραν

Κι ο γαλαντόμος άνεμος

Τι λόγια να σου κρύβει...

Σκηνή !

Σκηνή που ειν` η γη μας Αρλεκίνε

Κράτα αν θες την πρόζα σου στα χιονισμένα αδράχτια

Πηγή πηγής , περίσσεψε , κοίτα , ζωγραφισμένο δάκρυ σου

Αρλεκίνε

Κύλησε η μέρα ,

τώρα

μπορείς να πάψεις...

Λεπτό που `ναι το φάδι σου , στο γέλιο του επάνω

Κι ο βρεφοκόμος ουρανός

Πόσους ακόμη κόσμους...

Από kiladiotis @ Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007 10:33 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Σα φορεμένη πεταλίδες
κι ένα κοπάδι γελαστά δελφίνια σκουλαρίκια
τσιμπημένα επάνω στους λευκούς λοβούς των κυμάτων της.
Κουρνιάζει επάνω στο στήθος μία νησίδα μενταγιόν
περασμένο απ' τον σεισμό πατέρα της να τον θυμάται πάντα
σ' έναν κρυστάλλινο λαιμό με κάτι γαλαζοπράσινες μισινέζες
όπου τις κρύβουνε τα κόκκινα μαλλιά, κοράλλια της και φύκια..

Μα είναι βράχια τα πόδια της
και άμμος τα σαντάλια , ξανθή , παντέρημη , αιχμάλωτη ειρήνης.
Βγάνει ο χειμώνας απ' τα κιτάπια του έναν πολεμιστή , να σε ελευθερώσει..
Πίσω απ' το ηλιόκαστρο, από τα ποντοπόρα αλμπατρός
Μπροστά από μια γάτα νηστικιά που γράφει με την ουρά της στο αγέρι
όλο φωνήεντα και αίθρια γεγονότα
πιο έξω
καρτερώντας τις ορόρες
αχνοπατεί προσεχτικά, σε κάμποσα ηλιοψημμένα βότσαλα του μονοπατιού..
Νάτος ' με απλωτές να φτάσει τα μάτια της τ' απόμακρα
- κανείς δεν τα 'χει δει ως τώρα-..

Μα ξεμακραίνει ως έρχεται
απ' τη ζωή, φωνές και ίσκιοι ένα
τα σύνεργα του μιας ανάσης ολόγιομης το μίσθωμα
και το φιλί το ιοβόλο της παλίρροιας..

Γραμμένη από κογχύλια πελταστές
στα μυστικά αποτελειώματα του φωτός
μια ζοφερή εθνολογία  εδώ κι εκεί , πάνω στα αγκάθια του σκορπιού
στα ηλεκτρικά της μέδουσας και στης σμέρνας τα δόντια
εδώ κι εκεί
στις αλέες όπου βασιλεύει ο αστερίας κι ο λύχνος ο αθάνατος
ξεμακραίνω

αρπακτικός να καλαρέσω στα πίσω ίχνη μου
αυτά που αναδύονται πρόσχαρα  γυρνώ
μπροστά κενό , πίσω απόσταση
εδώ ήταν ο τόπος μου πριν γεννηθώ
κι επιστρέφω ωάριο σε μια γαλάζια πανοπλία μέσα
ότι είναι μπορετό να κομίσω από τις φτερωμένες όρμπιτες
του ιωδίου τις χίλιες μάνες που 'χουν πατέρες τέσσερις
τους ανέμηδες
ιστός ο δίκαιος σα πνίγομαι κάπου ρηχότερα της ανατολής
γεννώ το σήμερα σωσμένος
και διηγούμαι της ψυχής μου τ' απομεινάρια
στη σκόνη , στην ξερολιθιά
σε όσους παραστρατούνε ιδανικούς
απ' τις στρατιές  στρατιές των αρτιμελών οδοιπόρων...

{A}

Από kiladiotis @ Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007 2:00 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Above I' m fluttering

Over your ancient sadness

Invisible spinners retain me. 

Oh! There is the sun!

While my shade slips in the surface,

in the skin you're soft,

your love and the other preys

are now presented. 

Idio-trope that blooms.

Joyful turns a stalk,

behaves with the affectation of an odalisque

What a splendid youth!

My darkness in haste

begins from the right- top edge,

and gradually extinguishes

Thus it rises.  Liberator!

that came  as a breath, at the fresh mint's the hopeful colours.

It is blooming.

Blind me, a reason shall I finger

Oh!

What a splendid youth!  

And this is consistent

with my perfect fall. At last. 

The moon you're pretending. 

My only good hand is a casualty though  I cannot point.

Here, in the metope of my years 

the vital hurt of a grin

while a night determines you

cracked , still brimful

cherish a warmth of the brass

and I , an orderly sommelier

with my other hand unfolded

tasting you now

in a manner of  speaking I want to say..

I'm fluttering !

{A}

xmm....προσπάθεια για απόδοση στα Αγγλικά του '' Ίπταμαι '' μου...

ο Θεός βοηθός...

Από kiladiotis @ Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2007 6:09 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα